Door de hulp van de Eeuwige Ene

Hallo beste allemaal,

Wat ik zoal zie in de Nederlandse taal, en waar ik dus niet achter sta, is dat veel Nederlanders met het woord kunnen vaak het woord mogen bedoelen.

Daarmee wil ik jullie laten weten dat als iemand met een laag inkomen een woning huurt, eventueel te horen krijgt: “U kunt geen woning kopen, want uw inkomen is te laag.” Terwijl die persoon die erover gaat eigenlijk zou moeten zeggen: “U mag geen woning kopen, want …”

Met andere woorden: naar mijn gevoel kan er in principe veel, maar er mag vaak veel niet. En dat is iets anders.

Voor mij heeft het woord mogen ook een diepere laag. Mogen komt uiteindelijk van bovenaf. Het verwijst naar ruimte die ons gegeven wordt, naar grenzen die gesteld zijn, naar orde. Niet alles wat wij technisch kunnen, is daarom ook toegestaan. Dat onderscheid vind ik belangrijk.

Laatst was ik aan het sporten, bij de vereniging waar ik lid van ben. Daar kwam ik een meneer tegen die mij vroeg: “Hoelang moet je nog?” Een vrij normale vraag, zeggen wij Nederlanders al gauw.

Maar ik zei tegen hem: “Ik moet verder niets. Ik moet me hier netjes gedragen en ik moet iedere maand contributie betalen. Het gaat er mij dus om hoelang ik nog wil. Zodra ik uitgeblust raak, stop ik er gewoon mee.”

En deze meneer gaf me nog gelijk ook.

Dus mijn conclusie over het taalgebruik is: kunnen wordt vaak gebruikt waar men eigenlijk mogen bedoelt, en moeten blijkt in het dagelijks leven vaak willen te zijn.

Er zullen vast en zeker mensen zijn die hier anders over denken. Dat kan, en dat mag ook. Wij hebben vrijheid van meningsuiting, en dat is een groot goed.

Moge het ons gegeven zijn om zorgvuldig met woorden om te gaan, en onderscheid te blijven maken tussen wat wij kunnen, wat wij willen, en wat ons werkelijk gegeven wordt om te mogen doen.