B”H

Twee Talen, Eén Wandel

Piyutim heilige, poëtische gebeden, hebben eeuwenlang gefluisterd, gezongen en geschreven door de tijd heen geklonken. Ze vormden bruggen tussen volk en Eeuwige, tussen herinnering en hoop, tussen talige werelden die elkaar soms leken te verliezen, maar uiteindelijk steeds weer samenkwamen in één stroom van devotie. In het Jodendom werden Piyutim eeuwenlang gebruikt om de ziel te richten, het hart te openen en de gemeenschap te herinneren aan haar roeping, leven in waarheid, gerechtigheid en dankbaarheid.

Toch ontstond in dit werk al snel een nieuwe noodzaak: tweetaligheid. Want taal is geen instrument alleen, het is een drager van ziel, ritme en identiteit. Sommige Piyutim vragen om het warme, sjofele en tegelijk troostende karakter van het West-Jiddisch, geschreven aan de rechterkant zoals het ooit klonk in de markten, huizen en leerzalen van de Lage Landen. Andere Piyutim gedijen juist in de ronde, volks-nabije klanken van het Nedersaksisch, een taal die de aarde nog kent, de mens dicht bij huis houdt, en tegelijkertijd de eenvoud van gerechtigheid uitdrukt.

In ons werk De 70 Piyutim hebben we een poging gedaan om diezelfde spirituele stem te laten klinken in een moderne, Nederlandstalige context. Niet als kopie, maar als eerbiedige voortzetting van een eeuwenoude traditie; een traditie die haar wortels nooit verliest, maar wel nieuwe bladeren laat groeien wanneer de tijden daarom vragen.

De Taal van de Godvrezenden

Noachitische gelovigen, juist in Nederland, mogen een unieke positie innemen. Wij wandelen niet in een leegte, maar tussen culturen, bijbels erfgoed, lokale geschiedenis en de Halacha zoals die eeuwenlang werd uitgewerkt. Wij leven de Zeven Geboden voor de Volkeren, niet los van traditie, maar wandelend naast Israël, met respect voor de Masoretische lijn en in harmonie met The Divine Code.

En wie wandelt, hoort vaak meerdere talen tegelijk om zich heen.

De taal van het hart.
De taal van het land.
De taal van de traditie.
De taal van eerbied.

Daarom zijn onze Piyutim tweetalig, soms zelfs drietalig. Daarom staat het Jiddisch rechts, als echo van de voorouders en hun wijsheid. Daarom klinkt het Nedersaksisch wanneer de grond nat is van regen en de mens dicht bij de aarde blijft. Daarom staat het Nederlands steeds centraal, opdat iedereen mee kan lezen, begrijpen en groeien.

En precies daarin ligt de noodzaak: de Noachitische weg is een weg van verbinden, van leven met de Halacha zonder die te veranderen, van wandelen naast Israël zonder erin op te gaan, van trouw zijn aan de Eeuwige in een land dat eeuwenlang met taal, geloof en recht heeft geworsteld.

Het schrijven van Piyutim in deze veelstemmigheid is geen luxe, het is een roeping. Het is een antwoord op de vraag hoe men in Nederland de Zeven Geboden bewust kan toepassen, zich kan voeden aan de Halacha, en tegelijk het eigen land, de eigen taal en de eigen verantwoordelijkheid kan eren.

Want het Noachitische leven is geen abstractie.

Het is een dagelijkse praktijk, een ethiek, een stijl van leven. Het is een wandeling met de Eeuwige in twee talen, soms drie … maar altijd met één hart.